Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας, για λίγες γουλιές παρηγοριάς…

Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι…Τί απερισκεψία και αυτή! Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους.

Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες…

Αχ, αυτή η λάθος εκτίμηση… Ο υπερβάλλων ζήλος…Η περιττή γενναιοδωρία!

Αν είχαμε υψώσει έναν τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας…Ένα ανάχωμα έστω. Μια ξερολιθιά.

Αν δεν χαμογελούσαμε με εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο, σ’ αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας μ’ένα σουγιά…Λέγαμε αποκλείεται! Άλλη θα είναι η πρόθεσή του.

Αν δεν δίναμε ραντεβού με τη ψυχή μας, πέρα απο τα όρια της…

Αν..Αν…

Αν ήταν όλα…αλλιώς!

Ένα μικρό και ασήμαντο λαστιχάκι 3 εκατοστών περίπου που κόπηκε, έχει τη δύναμη να με κρατήσει κλεισμένη στο σπίτι ενώ δίνω μάθημα σήμερα και ενώ πρέπει να πάω στο γραφείο μετά.

Και εσύ αφού μου έβαλες τις φωνές, έφυγες απο το σπίτι, γύρισες και με αγνοούσες, μετά είπες μ’αγαπάς, μετά ζήτησες συγγνώμη, μετά είπες με καταλαβαίνεις αλλά μετά θυμώνεις που δε χαίρομαι γιατί θα μείνουμε μαζί στο σπίτι, δεν καταλαβαίνεις λες γιατί νιώθω άσχημα και δε χαίρομαι με τα ωραία όπως έρχονται, και μετά ρωτάς τί μπορείς να κάνεις για μένα. Το να μην έχεις νεύρα το αποκλείεις και φεύγεις.

Το να μου επιτρέψεις για λίγο να νιώσω άσχημα για την κατάστασή μου, ακόμη κι άν είναι λάθος αυτό, το αποκλείεις. Το να μπεις σε διάλογο μαζί μου για το τί σκέφτομαι και τί νιώθω, το αποκλείεις. Τί είδους σχέση είναι αυτή που δεν μπορούμε να μοιραστούμε τίποτα και δεν μπορούμε για λίγο να είμαστε δίπλα στον άλλο, να τον νιώσουμε και να τον καταλάβουμε χωρίς να τον κρίνουμε…Και δεν σου ζήτησα και τίποτα. Είπα σε 10 λεπτά θα μου έχει περάσει. Μπορεί να είμαι κομπλεξικιά και προβληματική, μπορεί, δεν ξέρω…μπορεί να μην έχω δικαίωμα να στεναχωρηθώ έστω για λίγο που όλη μου η ζωή εκτός σπιτιού εξαρτάται απο το λαστιχάκι των “μαλλιών”. Μπορεί να είναι παράλογο, πολλά μπορεί. Αλλά εμένα αυτή η διαπίστωση με πόνεσε λίγο. Όχι γιατί θα μείνω στο σπίτι, σε άλλη περίπτωση θα χαιρόμουν. Αλλά γιατί συνειδητοποιώ ότι όλη μου η εξωτερική ζωή εξαρτάται απο αυτό το μαραφέτι. ένιωσα για λίγο δέσμιά του. Και δεν ήταν ευχάριστο. Δεν ξέρω αν είναι παράλογο, δεν ξέρω αν θα έπρεπε να με καταλαβαίνει κανείς. Απλά για λίγο ήθελα σαν παιδί να κρυφτώ σε μια αγκαλιά, να νιώσω άσχημα και να μην με κρίνει κανείς για αυτό. Να μην πειράζει…Αλλά τί σου λέω..Αυτά για σένα είναι μικρά…

Το σημαντικό είναι να πας να κάτσεις στην κουζίνα και να παίξεις σκάκι στο ίντερνετ…

Ποιός μπορεί να σου εγγυηθεί ότι κάτι είναι σωστό? Τί είναι το σωστό? Δεν μπορείς να προβλέψεις το μέλλον. Α ρε σοφέ πατέρα. Καλά το είπες ότι ήταν λάθος που γεννήθηκα. Απο τη γέννησή μου με κηνυγάνε τα λάθη κατάλαβες? πως να ξεφύγω…

Και έτσι που έχω στήσει το παραμυθάκι μου, τη ζωή μου ντε, δεν έχω και κανέναν να μιλήσω. Ένα σωρό φίλοι που αποφεύγω να διατηρώ πλέον. Ακόμη και το μπουλούκο αποκαθήλωσα. Κλεισμένη σε ένα καβούκι που δε με χωράει πια. Θέλω να μιλήσω. Να πώ σε κάποιον πως νιώθω. Να πώ κάτι γενικώς. Κάτι που να έχει νόημα, ουσία, αξία. Όχι τα χαζά που λέω με τόσους καθημερινά. Θέλω να νιώσω ότι μιλάω με τη ψυχή μου στην ψυχή κάποιου. Όχι να πώ απαραίτητα κάτι τύπου βαρυσήμαντο. Αλλά να νιώθω ότι είναι δικός μου άνθρωπος. Να πω μια παρόλα, ένα αστείο βρε αδερφέ. Αλλά φρόντισα επιμελώς όσους είχα τόσα χρόνια να τους έχω στον πάγο. Ή καλύτερα να μπώ εγώ στον πάγο και να μη μπορώ να μιλήσω σε κανέναν πια. Και τί να πώ όμως…Δεν έχω τί να πώ. Δεν ξέρεις καλό μου βλόγκ τί βαρύ φορτίο είναι να νιώθεις πως έχεις κατι να πεις, να σε βαραίνει δυσβάχτα και να μην μπορείς γιατί δεν ξέρεις πια καν τί είναι αυτό. Μόνο το βάρος του νιώθεις. Δεν έχει πρόσωπο.Και κόβω τα χέρια μου ξανά και ξανά τον τελευταίο καιρό μπας και αδειάσω απο το φορτίο. Σαν μπαλόνι που σκάει. Αλλά δε βλέπω φως. Μόνο πονάω για λίγες μέρες μετά και βασανίζομαι απο εικόνες. Και ξέρεις..αν το καλοσκεφτώ, νομίζω πως κανείς δε νοιάζεται. Νιώθω τόσο μεγάλες αλλαγές και τις δείχνω με τη συμπεριφορά μου και κανείς δε δίνει σημασία. Ούτε καν η ίδια μου η μάνα. Ούτε καν ο αγαπημένος μου αδερφός ο οποίος έχει 3 εβδομάδες να με πάρει τηλέφωνο. Μεγάλο κεφάλαιο τη φετινή χρονιά ο αδερφός μου και η μαμά μου. Γενικώς αυτή τη χρονιά γαμήθηκα απο παντού. Ξεκίνησε ο μικρός σκακιστής και πήραν σειρά μπαμπάς, αδερφός και μαμά.

Για το μικρό σκακιστή δε τολμώ να αναφέρω τί έγινε. Ο μπαμπάς τις κλασσικές του μαλακίες. Ψιλοαναμενόμενα πράγματα δηλαδή. Αλλά ο αδερφός και η μάνα με διέλυσαν. Κυρίως γιατί δεν το περίμενα. Μου έστησε παιχνιδάκι το παιδί μας, χωρίς να το καταλάβει λέει. Αυτή ήταν η επίσημη δικαιολογία του που πήρε απο την εφορία την εκκαθαριστική μου δήλωση και πήγε να βγάλει δάνειο στο όνομά μου. Μου ζήτησε να μπώ εγγυήτρια και επειδή μένουμε πλέον μακριά τα κανόνισε με έναν γνωστό του στην τράπεζα εκεί, να μου στείλουν τα χαρτιά εδώ να υπογράψω. Αλλά επειδή έπρεπε να γίνουν όλα γρήγορα, εγώ θα υπέγραφα ένα λευκό χαρτί στην ουσία και μετά θα έβλεπα τις λεπτομέρειες (ποσό, διάστημα κτλ). Η κύρια λεπτομέρεια που δεν θα έβλεπα και ανακάλυψα εντελώς συμπτωματικά ευτυχώς πριν πάω να υπογράψω, ήταν ότι δεν θα ήμουν εγγυήτρια αλλά θα έβγαινε στο όνομά μου. Το καυμένο το παιδί μας, δεν το είχε καταλάβει λέει. Αυτό υποστήριξε και η μαμά. Και καλά όλα αυτά. Πες ότι δεν το κατάλαβε. Αυτό που με πλήγωσε ήταν η συμπεριφορά τους μετά. Πλήρης αδιαφορία. Για την ακρίβεια η μαμά μου κρατούσε και μούτρα. Μιλούσαμε ψυχρά μία στο τόσο για μήνες. Ο αδερφός δεν ασχολήθηκε καθόλου. Έστειλε μετά απο μήνες ένα μήνυμα το βράδυ της Πρωτοχρονιάς (όπου φυσικά για πρώτη φορά δεν είχα πάει εκεί και είχα μείνει μόνη Αθήνα) και έλεγε οτι δεν του άρεσε η συμπεριφορά μου για το δάνειο που όντως δεν είχε καταλάβει καλά και που δεν πήγα εκεί στις γιορτές. Μπορεί λέει να είναι και στη φαντασία του όλα αυτά απλά θέλω να στα πώ. Σε αγαπώ πολύ, ο αδερφός σου, καλή πρωτοχρονιά. Και άντε τα αφήνω όλα στην άκρη. Χωρίς να ασχοληθεί κανείς να κάνει μία συζήτηση ή να ζητήσει ένα συγγνώμη. Και τώρα πάλι τους τελευταίους μήνες με έμπαιζε με ένα θέμα. Κάθε ΣΚ υποτίθεται ερχότανε και τελικά όλο κάτι τύχαινε και δεν ερχότανε. Με αποκορύφωμα πριν τρείς Παρασκευές να έχει πεί ότι έρχεται οπωσδήποτε και φυσικά όχι απλά δεν ήρθε, δεν πήρε ούτε καν να μου το πεί. Και όταν του είπα ότι δεν με πειράζει που δεν έρχεται αλλά να σέβεται το χρόνο μου και να με παίρνει να με ειδοποιεί τουλάχιστον για να μπορώ να κάνω το πρόγραμμά μου, είπε θα σε πάρω μέχρι τη Δευτέρα να σου απαντήσω για το συγκεκριμένο θέμα. Φυσικά δεν πήρε ποτέ έκτοτε. Η μαμά πρωτοφανώς πήρε το μέρος μου στο θέμα και είπε ότι έχω δίκιο και οτι είναι κοροιδία να με πάρει τώρα εκ των υστέρων αφού έδωσα λύση στο θέμα μόνη μου. Τέλος των πάντων…Μαλακίες θα μου πεις. Μπορεί…Αλλά έχω πιεστεί τόσο πολύ αυτό το χρόνο. Στη δουλειά έχω σκιστεί όσο ποτέ (και δεν είναι μόνο ο όγκος της δουλειάς αλλά κυρίως η ευθύνη και το άγχος) και ο χρόνος μου είναι τόσο πιεστικός και περιορισμένος. Τα έχω παίξει δηλαδή εντελώς και τελείως.

Τί είναι αλήθεια? Έχει ο έρωτας τόση σημασία? Τί μένει?

Σημασία έχει ο άνθρωπος. Ένας καλός άνθρωπος έχει πάντα σημασία. Και όταν τον βρίσκεις δεν πρέπει να τον αφήνεις. Με τον καιρό θα έρθει και ο έρωτας.

Γιατί άραγε αναζητούμε τον έρωτα εκεί που δεν πρέπει? Γιατί κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη?

Δεν ξέρω τί να πώ, τί να σκεφτώ και τί να νιώσω. Γιατί να νιώθω?

Χωρίς συναισθήματα θα ήταν όλα τόσο πιο εύκολα.  Σαν τον μετρονόμο όταν παίζω πιάνο. Έτσι θέλω να γίνω. Τικ Τοκ χωρίς σκέψη, χωρίς αίσθημα, χωρίς λογική.

Είναι η πρώτη φορά που αδιαφορώ. Εντύπωση μου κάνει αλλά ούτε να στεναχωρηθώ δεν μπορώ. Τόσο δεδομένο, τόσο προβλέψιμο, τόσο αδιάφορο. Γιατί δηλαδή να στεναχωρηθώ? Αξίζει? Μπα…δεν φαίνεται να αξίζει. Πώς να αξίζει το τίποτα?

Και αύριο πρέπει να πάω στο γραφείο και να κάνω τόσα πράγματα. Και να σηκωθώ νωρίς. Και έχω και δύο γιατρούς να πάω. Λες να μας πεί καλά νέα ο δεύτερος και να ησυχάσουμε? Δεν θα ήταν και άσχημα.

Θέλω ένα παιδί. Να του δώσω όλη μου την αγάπη και να μην με νοιάζει τίποτε άλλο. Ένα παιδί θα με σώσει. Θα βάλει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.

Θέλω να πιώ ένα χάπι και να σταματήσω να σε αγαπώ. Να ξεχάσω οτι σε γνώρισα. Δεν μου αξίζεις ρε γαμώτο. Ούτε εγώ σου αξίζω. Δεν ταιριάζουμε, πως το λένε. Γιατί να αγαπηθούμε έτσι παράφορα. Ποιός κάνει πλάκα μαζί μας.

Θα ήσουν η απόλυτη καταστροφή μου. Απο την πρώτη στιγμή το ένιωσα και ακόμη το ξέρω. Γιατί στα έδωσα όλα χωρίς όρους. Αγνοώντας το παρελθόν. Γιατί εσύ, μόνο εσύ απο όλους τους ανθρώπους το άξιζες. Εσύ. Ο τέλειος άνθρωπος.

Αλλά η ζωή….η ζωή έχει άλλα σχέδια. Και εκεί που τα έχεις πιστέψει όλα (και ίσως για μια δυο στιγμές έχεις νιώσει τί είναι επιτέλους αυτή η χαρά που όλοι λένε), εκεί πάνω στο καλύτερο, σου δίνει μια και σε παίρνει ο διάολος.

Θα φύγω, μικρέ σκακιστή. Δεν φταις εσύ.

Ε λοιπόν έχω πολλά νεύρα κύριε σκακιστή μου. Είσαι μεγάλος μαλάκας. Και πιο μεγάλος εγώ, που κάθομαι μαζί σου.

Θέλεις να μιλήσουμε για παραμύθια? Ας μιλήσουμε για σένα λοιπόν. The greatest παραμύθι of all. Ω ναι!

Και το κατάπια αμάσητο. Δεν μπορεί να φταίς εσύ όμως. Έχω και γω το μαλακομαγνήτη. Τους τραβάω τους εκμεταλλευτές. Δεύτερη φορά δίνω καταφύγιο σε ένα μικρό μαλακιστηράκι για να κάνει εκ του ασφαλούς την επανάστασή του. Και θα το λουστώ. Ω ναι…το ξέρω… Αλλά που να πάρει η ευχή σε αγάπησα τόσο, που ήθελα όλα να ήταν αληθινά. Να ξαποστάσω λίγο την ταλαίπωρη ψυχή μου.

Αλλά η αλήθεια υπάρχει μόνο στα παραμύθια. Και τα παραμύθια υπάρχουν μόνο στα βιβλία. Ήρθες λοιπόν ως devastator (για να χρησιμοποιήσω και κάτι απο transformers που σου άρεσαν παιδί). Αλλά ήρθες με φωτοστέφανο και αγγελικό πρόσωπο. Με έμβλημα την ειλικρίνεια, την δικαιοσύνη και την αγάπη.

Ας γελάσω…Και σε πίστεψα τόσο που να πάρει η οργή. Σαν μωρό παιδί.

ΥΓ: Ξέρεις τί σκέφτηκα? Και εσύ ένα transformer είσαι. Απο Optimus Prime έγινες Devastator!